Ölmeden Yazdım

Ölmeden Yazdım 

Ölmeden Yazdım 

Ne olacaktı ?
Ne olmalıydı ?
Ayıp olur mu?
Ayıp mıydı kilometrelerce uzaktan sesini duymak kuşların
bastırılmamış duygularını yüreğinden çıkarıp dinletmek kulaklığında
sonsuz bir orman,kara parçasına karşı gelir miydi
karşılık bulamamak ağaçları kesmek için yeterli miydi?
Bilmem kaç yüz bin yıllık tarihime çınar demek kadar küçük mü yaşamak
bir yaşamak olsaydın sen,ben mezarıma girmezdim huzurdan
bulaşmaz mı kan lekesi hepimize biraz,hepimize biraz benden olsun
bana biraz senden koy.
Ben bir hata başında anlamışsam hata olduğunu,
kesmezdim bilseydim fidanların ağaç olduğunu,
suya sokup kafanı gündüze başlamak mı yaşamak
günün ilk sigarasını yalnız içmek mi
yalnız olmak mı kalabalık arasında dolaşmak
dolaşmak yalnızlıksa kime kalır yaşamak
kimin öncü olduğuna karar verildi mi bu sabah
sabaha karşı ölümü öptüm başucumda bir babam
bir keder parçacığı düşerken içinde alev olur
büyür çığ gibi karışır damarlarına,gezer içinde dert,
içince dert,içimde dert,
içimdeki ses alışkın değil böyle günaydın duyulmadı,
hoş,iyi geceleri kendimden başkası almadı
geçen gece gelen kimdi ben tanımadım,
kendime kapı açtım ardıma kadar
arkamdan kapattım
bir insan dolaşır odamda benden öte bende bilmem
bir insanın dolaştın mı yüreğinde,yüreğinden öte,
sen karışma dediklerin karışmışsa her şeyine
her şeyini al git bir daha geri dönme
gökyüzünü karıştırma bu ikimizin arasında
Gökkuşağı siyahı sevmedi değil,
siyah gökkuşağına dönmedi bir daha.
Karanlıklar çıkacaksa aydınlığa,aydın olur bu dünya
karanlıklar varsa,nerede kaldı bu dünya
sen kimsin tanımıyorum ama biraz rakı varsa alırım,
dün gece 2 kadeh doldurup kendimle ağlamışım
ölürsem susarım,ölmeden yazdım.

S.r.

-Hiç

Hiç

Sen hiç kendinden geçtin mi ? 

Ben geçtim mesela,öylece dümdüz yürüdüm gittim,

kayboldum karanlıkta,aynı gökyüzü altında.

Sen hiç bekledin mi kendini ?

Ben çok bekledim soğuk banklarda,

sahilde sarhoş balıkçılarla,

gelmedim bir türlü,

kendimi terk etmeyi öğrenmişim meğer.

Sen bir gemi oldun mu hiç uzaklara götüren sevdiğini,

ben deniz olmaya razıydım üzerimden geçerken sen,

el sallayanlar arasında tanıdığım olmadan,üzerime alındım tüm vedaları,

vedaları severim biraz,bu yüzdendir hüznüm aynı gökyüzü altında.

Sen hiç 'hiç' oldun mu birilerinde,birileriyle.

Ben oldum aynı gökyüzü altında,

ben hiç oldum hiç kırıklığı yaşadım defalarca,

hiç ne kadar büyük anlam ifade eder senin için ? 

aynı gökyüzü altında,hiçlerce kez sevdim seni ve hiçlerime sarıldım,

aynı gökyüzünün tavan arasında.

S.r.

-Eylül

-Eylül

Eylül

Yağmur,senden önce geldi bu sokaklara,gezemediğimiz parklara,
ıslattı boş yere,biz yoktuk.

Rüzgar,sen gelmeden şöyle bir tozunu aldı buraların,
ağaçların kurumuş sarı yapraklarını döktü,
sen o kurumuş yapraklara basmayı çok severdin hani,
kim bilir,belki kuşlar geleceğini söylemiştir rüzgara,
eylülde senden önce geldi,gri günleri,
boş sokakları getirdi biz rahat rahat gezelim diye sokaklarda el ele.

Olması gereken her şey oldu artık,
bir sen kaldın,bir biz kaldık mevsime karışmaya,
ben yalnız başıma kaldıramıyorum,
sele karışıp gidiyorum yağmurla karışık gözyaşlarımda,
mevsim normallerinin altında yalnızlığımla,

Ben üşüyorum yalnız başıma,
rüzgar ılık bile esse,yokluğundan üşüyorum,
bahaneler arıyorum kendime,seni özlemeye..

Bize bakıyorum penceremden,
İşte!geliyoruz karşıdan,
o ara caddeden çıkıyoruz birlikte,el ele,yorulmuşuz gün boyu gülüşmekten,
hayaller kuruyoruz belli,birlikte bakıyoruz gözümüzün alabildiğine ufuklara,
belki evimizi hayal ediyoruz,çocuklarımızı,sonra yaşlandığımızı...

Sonra,tam o anda,sen yine kayboluyorsun,
herhangi bir sokağa giriyorsun,adresi yok,
ve yine değişiyor mevsim,yazın ortasında ben yine 'sen mevsimine' giriyorum...
sonra mı ? Yine yağmur,yine rüzgar,bomboş sokaklar,
ve ben yine penceremin buğusuna seni yazarken buluyorum kendimi.
Gri günleri,eylülü,yağmuru rüzgarı soğukları severim hep bu yüzden,
belki yine biz çıkarız o ara caddeden..

S.r.

(22  eylül 12)